Over mij

Trots en toewijding. Bij iedere druif die systematisch door midden wordt gekliefd met het mes met de Chinese tekens. Bij de keuze vooraf van het fruit van de dag – seizoensgebonden, maar rekening houdend met de voorkeuren van het moeilijk geval dat zich slaapdronken naar de douche sleept. Bij het precieze afwegen van de hoeveelheid sojayoghurt op het roze weegschaaltje. Bij de drie en een halve lepel granola die over het verse fruit en de yoghurt wordt gestrooid. Een volmaakt meesterwerk. Elke dag een beetje anders, maar elke dag met evenveel liefde. Subtiel klaargezet, naast de thee (die ik nooit van mijn leven spontaan zou drinken ’s morgens) en het glas water (want mijn speeksel is anders plakkerig).
Het contrast met mezelf kan niet groter zijn. Ik haat de ochtend. Of toch het gedeelte tussen de warmte van ons bed en de aankomst op het werk. Terwijl de taken op me af komen gevlogen probeer ik een evenwicht te vinden tussen zo lang mogelijk in bed te kunnen blijven liggen – liefst met gezelschap – en de verplichte nummers (douchen, kleren kiezen, gel, tanden poetsen, mails nakijken, onderscheid maken tussen heel dringende en minder dringende taken, zak klaarmaken en op de allerirritantste ochtenden: de was ophangen). En dan moet die mottige treinrit nog komen. Het is het moment van de dag dat ik het minst goed kan omgaan met stress en tegenslag. Sinds een klein jaar heeft het één hoogtepunt, die de rest van de ochtend danig verzacht.
Het ontbijt. Een bloedmooi ritueel. Stil, subtiel, maar o zo waardevol. “Ik zie je graag” in het Karolaskitchenees. Ik verlang al naar morgenvroeg.

Ik ken Karo al heel lang, je zou kunnen zeggen dat ik ze al in verschillende maten en vormen heb gekend, klein, groot, dik(ker), dun(ner), met kort haar (en de bijhorende blèterij), met ontploft haar en ook gewoon heel lang haar. We zijn dus al LANG vriendinnen. Maar dan ook echt hele goeie.
Want Karo is eerlijk, ze zegt wat ze denkt en ze staat achter wat ze zegt.
Daar heb ik als beste vriendin echt geweldig veel aan, niemand houdt van ja-knikkers!
Ook al is het antwoord niet altijd leuk om te horen,
ook al komen we daardoor soms in vreemde situaties terecht,
je weet wat je aan haar hebt, véél in mijn geval.
Ik durf te denken dat dat omgekeerd ook zo is, want alleen zo werkt dat toch hé?
Iets over Karo schrijven zonder dat het over eten gaat is bijna niet mogelijk. So why even try?
Karo kan je niet los zien van eten en drinken, sfeer, gezelligheid … We plan our whole day around eating 
Een schuimige koffie in de stad, een taartje op een zonnige zondagmiddag, lekker uitgebreid brunchen, een nieuw restaurant uittesten… voor elk moment van de dag is er wel een gepaste eetgelegenheid! Maar zelden of nooit frieten of Quick, dat moet ik met andere vrienden doen 
We koken ook regelmatig samen en dat is soms nog het leukste. Dan kunnen we experimenteren met ingewikkelde recepten, onbekende ingrediënten of nieuwe creaties van haar en dat allemaal in comfy homewear 
Dat is eens iets anders dan onze zondagse outfit, loopkleren of danstenue.

Op een snikhete zomerdag een paar jaar geleden vertrokken Karo, El en ik voor een daguitstap naar Paradisio (het kan evengoed de zoo van Antwerpen geweest zijn). Nadat we al heel wat mooie, rare en nog eigenaardigere dieren hadden bewonderd werd het tijd om een bankje te zoeken om wat uit te rusten en iets uit ons lunchpakket boven te halen. Kwestie van de rest van die snikhete dag te overleven.
El en ik hadden de klassieke boterhammen mee, verpakt in aluminiumfolie. Maar Karo had haar (groene?) boterhamdoos gevuld met gezonde boterhammen en kerstomaatjes.
Een bankje was vlug gevonden. We wisten alle drie dat het niet ‘het’ bankje was maar op dat moment, in die hitte, was dat wel ‘het bijna ideale bankje’. De vuilnisbak stond er zelfs vlak naast. Ideaal voor drie eco-vrouwen die het absoluut not done vinden om vuilnis te laten slingeren.
Het deed deugd om even te zitten en wat te eten totdat…
Karo springt recht. Haar broodtrommeltje in haar hand. Zij springt in het rond en de kerstomaatjes huppelen mooi mee! Haar lunch en zichzelf heeft ze al dansend , roepend en tierend zodanig verdedigd dat die stoute wespen ineens weg waren. Ik ben er zeker van dat Karo er geen moment aan gedacht heeft om de inhoud van haar doos de struiken in te slingeren.
Wat later vertelde ze ons dat ze iets gelijkaardigs had meegemaakt op het containerpark… met lege verfemmers, weliswaar. Ik zie het zo voor mij. Karo met in iedere hand een emmer of 2 op weg naar de stand gifafval met in haar kielzog een bie of 2. Waarschijnlijk weer al huppelend, draaiend en tierend maar dit keer met een stel in oranje gehulde containermannen, luileunend op hun bezem- of schopsteel op de achtergrond. Toen ook was het een zeer warme dag.

Karo
Een glimlach verschijnt als ik aan haar denk en aan dit tekstje begin.
Want ze is nogal … uitgesproken, niet ‘moeilijk’ zoals een kwatong al eens durft fluisteren, maar uitgesproken, dat is iets toch totaal anders weetjewel. Dat is doordrongen zijn van …
Vol overgave, met pieken en dalen, springen, joelen, lachen en huilen. En lopen, veel en ver lopen en ongetwijfeld al eens huppelen tussendoor, dat zou mij niet verwonderen of een dansje, want dat doen danseressen.
Korter? Ze weet wat ze wil en wat ze niet wil. Voilà, da’s duidelijk, daar hou ik van.
Ze houdt van het leven, geniet met volle teugen, overtuigd, uitgesproken, ze is een mens, ze buigt soms maar breekt niet. Dat laat ze niet toe, wie moet er dan voor ons zorgen?
Voor ons? Ze is er altijd, ze luistert, ze praat, ze zwijgt, soms. Ze is vaak juist en heel soms fout en soms heel fout maar dat geeft niet.
Ze is soms een beetje te, de aard van het beestje, uniek, nooit saai!
Ze houdt van eten en drinken maar vooral van eten (het drinken laat ze aan mij over).
Eten, eten maken, lekker eten, gezond eten ook … ze denkt erover, ze leest erover en ze schrijft erover. En nu heeft ze dus een mening, nogal uitgesproken uiteraard want niets is zomaar of gewoon of ongeveer. Goed, beter, perfect? Dat ik niet moet overdrijven hoor ik haar denken.
Ik? Ik luister en leer, ik eet en drink, ik lach en ik huil maar vooral ik leef en ik geniet.
Samen, met mijn lief en met Karo, het meest … tja uitgesproken en dynamisch trio aller tijden! Zeker in onze wereld, die met blauwe bomen en unicorns.
Waar? Da’s voor een andere keer.
We zijn vrienden en sindsdien worden we slimmer (denken we), gezonder (meestal), sportiever (sommigen toch).
We zijn vrienden, niet zomaar of een beetje maar uitgesproken!

Karolien heeft de meest exclusieve koffietas van de hele school. De tas op zich is niets bijzonders, zelfs een beetje lelijk. Een mok zoals er dagelijks tientallen gebruikt worden (en verdwijnen). Maar het is wel de enige mok met een naam: Karolien Olaerts. Gelamineerd en in drukletters. Want enkel Karolien drinkt uit die tas. En Karolien drinkt enkel uit die tas. Uiteraard thee, want wie drinkt er nu schoolkoffie?
Dit is Karo ten voeten uit. Ze heeft een mening over alles. Wat zeg ik, Karolien IS een mening: niet zwart, niet wit, maar unicorn-roze. Nuchter, heel nuchter, trekt ze op kruistocht tegen de middelmatigheid, het niet-sorteren en de smos préparé. Terwijl anderen voor gezapig gekeuvel gaan zitten, staat zij recht. Ja, ze schopt tegen schenen. Maar nooit drama om het drama. Haar mening is altijd onderbouwd, zelfs als we het hebben over kaka en kunst en over de manier hoe ik mijn wenkbrauwen moet bijkleuren.
Uit haar mok mogen drinken is heerlijk. Want Karolien is passievol, intelligent, grappig… en vooral schoon. Een broccoli met wasabismaak aan persoonlijkheid. En met een gezonde (uiteraard) dosis zelfspot neemt ze zichzelf graag op de quinoakorrel.
Ja, Karo is een mening. To know her is to… her.
But I’m in. Ik meen het.

Wat ik van Karo vind? Hou je vast, hier gaan we:
Karo is mooi, erg verstandig, koppig, een doorzetter. Ze is gevoelig, maar toch beredeneerd. Ze is ordelijk en netjes, misschien té. Ze is een prima danseres en choreografe, een uitstekende lerares en een voedingsexperte par excellence. Karo is een rots van vertrouwen in een woelige wereld. Ze kán rekenen en je kunt erop rekenen. Met Karo kan je naar de oorlog.
Ze heeft zoveel talenten dat… Nee stop. We mogen ook niet overdrijven (haha!).
Wat ben ik blij dat ze mijn dochter is.