Pasta salade caprese

Na een deugddoende vakantie, waarbij ik me volledig afschermde van mijn mailbox en alle sociale media, ben ik helemaal klaar om er opnieuw in te vliegen. En vliegen wordt het, want de planning voor de komende maanden zitten tjokvol, met als grootste aanwezige de lancering van mijn derde boekbaby Karola’s Kitchen – Het kookboek (vanaf 6 september te vinden bij alle boekhandelaren). September wordt dus een heel spannende maand. Zoals voor velen, denk ik, met alle school- en nevenactiviteiten die opnieuw aanvatten. Ik heb nog geen schoolgaand kind, maar gaf 10 jaar les in het middelbaar onderwijs. En de 1-septemberkriebels die ik elke keer opnieuw voelde, kan ik me zo terug voor de geest halen! Ik stel voor om die (ook wel een beetje leuke) hectiek echter nog even achter ons te laten en volop te genieten van wat de zomer te bieden heeft. Met dit nieuwe recept bijvoorbeeld!

Pastasalade caprese, zomerser wordt het niet denk ik. De zoete, intens rode tomaten, de overdaad aan verse basilicum en de romige bolletjes buffelmozzarella… Het is een klassieke combinatie, maar ik zie geen enkele reden om te gaan prutsen aan dit gouden trio. Hoewel een rasechte Italiaan me wellicht zou kunnen schieten voor alle extra’s in dit recept 🙂 Ik vind ze echter essentieel. Want ja, het gouden trio van tomaat, mozzarella en basilicum is heerlijk, maar voor mijn persoonlijke smaak mag het wel wat meer en boeiender zijn. En daar verschijnen de zongedroogde tomaatjes, zoete puntpaprika, pijnboompitten, rode ui en gedroogde kruiden op het toneel!

De pasta in dit gerecht maakt ook geen deel uit van een klassieke salade caprese. Nochtans is het niet alleen een geweldig lekkere combinatie, het maakt deze maaltijd ook veel vezelrijker én verzadigender (en Pieterjan is gek op pasta, dus ik krijg de berg groenten op die manier supervlot aan hem verkocht). Ik gebruik in dit recept de Armando volkorenfarfalle, een volkorenpasta op basis van tarwe en haver, verkrijgbaar bij Delhaize. Deze Armando-lijn zette ik al eens in de kijker bij de Pappardelle met champignons en geitenkaassaus (intussen een van de populairste recepten op de blog). De Armando volkorenfarfalle bevat maar liefst 10 g vezels per 100 g. Dat is bijna 4 keer zoveel als de witte variant. Een enorm verschil dus.

Vezels zijn onverteerbare koolhydraten, aanwezig in plantaardig materiaal. Het eten van voldoende vezels vermindert het risico op hart- en vaatziekten, verkleint de kans op diabetes type 2 en verlaagt het risico op darmkanker. Bovendien zorgen ze voor verzadiging en een vlotte stoelgang. We kunnen voedingsvezels niet verteren, maar dat maakt ze des te interessanter voor onze darmbacteriën, die een belangrijk deel uitmaken van ons afweersysteem. Die darmflora in topvorm houden is dus een goed idee. Niet alleen de bacteriën zélf zijn trouwens belangrijk, ook de stoffen die ze aanmaken spelen een rol spelen in het reguleren van allerlei processen in ons lichaam.

Toegegeven, ik heb die oorspronkelijke salade caprese behoorlijk opgesmukt. Maar over één ding valt er niet te twisten: lekkere mozzarella is een essentieel onderdeel van een goed caprese-recept. Wij zijn het er hier thuis gelukkig over eens dat er maar één soort mozzarella bestaat: die op basis van buffelmelk. Wat vetter dan gewone mozzarella, maar met zoveel meer smaak! Gewone mozzarella gebruik ik enkel in warme gerechten, maar wanneer de kaas in alle eenvoud tot zijn recht moet kiezen, ga ik altijd voor buffelmozzarella! De buffelmozzarella’s van Garofala zijn ongelooflijk lekker.  En ik vond nu zelfs biologische mini buffelmozzarellaatjes bij Delhaize. Die kon ik onmogelijk laten liggen.

Als het over zuivelproducten gaat, kies ik waar mogelijk voor bio. Dat heeft helemaal niets met gezondheid te maken. Het welzijn van de dieren is voor mij hierbij de doorslaggevende factor – een factor die ik onmogelijk kan negeren sinds ik me verdiept heb in de verschillen tussen de klassieke en de biologische veeteelt. Dieren in de biologische sector hebben het wat beter, en daar betaal ik graag wat meer voor.

Waarom ik dit heerlijke recept nu pas met jullie deel, is me een raadsel. Het is hier thuis namelijk al jaren een vaste waarde. Een kleine 5 jaar om precies te zijn. Even lang als mijn man en ik een koppel zijn, min of meer. Pieterjan is een grote fan van pasta én van tomaten én van klassieke, voorspelbare gerechten. Als ik kook voor mensen, mik ik meestal op succesformules. Dat verliep niet anders, toen wij net een stel werden.

Deze pastasalade caprese werd zó waanzinnig goed onthaald door Pieterjan dat het mijn “goedmaak”-recept werd. Je kent het misschien wel, zo’n gerecht dat je klaarmaakt als je weet dat jij fout zat in de ruzie. (Als het stevig fout zat, moet ik de Courgettelasagne met paprika en feta maken, dat is zijn ultieme favoriet – een stuk meer werk helaas :D)

Gelukkig heeft deze salade hier geen negatieve connotatie gekregen! Alleen maar vreugde, blije gezichten en dankbare complimenten als deze salade op tafel verschijnt. Amper 15 minuten werk, maar toch een bord vol plezier én voedzaamheid. Geniet ervan!